Erzurum’un Karayazı ilçesine bağlı Elmalı Duruca İlkokulunda görev yapan öğretmen Sena İnanç, birleştirilmiş sınıfını yalnızca ders yapılan bir mekân olmaktan çıkarıp çocukların üretebildiği, deneyimleyebildiği ve günlük yaşamla bağ kurabildiği bir öğrenme ortamına dönüştürüyor. Mutfak atölyesinden ritim köşesine, sanat çalışmalarından sınıfın fiziksel dönüşümüne uzanan çalışmaların başlangıcında ise oldukça sade bir köy okulu sınıfı vardı.

Her şey bu sınıfta başladı

Sena İnanç, Şubat 2026’da öğretmen olarak atandı. Atanmadan önce de çeşitli okullarda çalışan İnanç’ın yeni görev yeri Erzurum’un Karayazı ilçesindeki Elmalı Duruca İlkokulu oldu.

Burada bir birleştirilmiş sınıfta öğretmenlik yapmaya başladı.

Göreve başladığında karşılaştığı sınıfın ilk hâli oldukça sadeydi. Farklı boyutlarda masa ve sandalyeler, sınıfın ortasında soba, temel eğitim materyalleri, eski bir evrak dolabı ve sınırlı etkinlik alanları bulunuyordu.

Bu fotoğraflar aynı zamanda hikâyenin başlangıç noktasını oluşturuyor.

Çünkü aradan geçen süreçte değişen yalnızca sınıfın görünümü olmadı.

---

Aynı sınıf, bambaşka bir öğrenme ortamı

Sena öğretmen mevcut imkânları değerlendirerek sınıfı adım adım yeniden düzenledi.

Masaların yerleşiminden zemine, dolaplardan etkinlik köşelerine kadar birçok bölüm yeniden ele alındı. Çocukların daha rahat hareket edebildiği, farklı etkinliklerin yapılabildiği ve sınıfın tamamının öğrenme sürecine dâhil olduğu bir ortam oluşturulmaya başlandı.

Sınıfın bugünkü hâli

İlk fotoğraflarla bugünkü görüntüler yan yana düşünüldüğünde dönüşüm çok daha net görülüyor.

Ancak Sena İnanç için mesele yalnızca daha renkli bir sınıf oluşturmak değil.

Öğretmenin hedefi, öğrencilerin yaparak, yaşayarak ve günlük hayatla ilişki kurarak öğrenebildiği bir sınıf ortamı oluşturmak.

---

Sınıfın içinde bir Mutfak Atölyesi

Bu yaklaşımın en dikkat çekici örneklerinden biri sınıfta oluşturulan Mutfak Atölyesi.

Sena öğretmen burada öğrencileriyle birlikte yemek ve yiyecek hazırlama çalışmaları gerçekleştiriyor.

Bu çalışmalar yalnızca yemek hazırlamak anlamına gelmiyor.

Çocuklar bir etkinliği birlikte planlama, malzemeleri tanıma, sıra bekleme, paylaşma, sorumluluk alma ve ortaya birlikte bir ürün çıkarma deneyimini de yaşıyor.

Sena öğretmenin hazırladığı çalışmalardan bazıları okulun bulunduğu doğal çevreyle de buluşuyor.

Öğretmenin yaklaşımının temelinde şu düşünce var:

Öğrenme sadece kitap, defter ve tahtayla sınırlı olmak zorunda değil.

---

Müziğin de bu sınıfta bir yeri var: Ritim Köşesi

Sınıfın bir başka bölümü Ritim Köşesi olarak düzenlendi.

Çeşitli ritim ve müzik araçlarının bulunduğu bu alanda öğrenciler müzikle tanışıyor, ritim çalışmaları yapıyor ve kendilerini farklı yollarla ifade etme fırsatı buluyor.

Sena İnanç, eğitim anlayışını yalnızca akademik kazanımlarla sınırlamıyor.

Öğrencilerinin ritim duygusunu, sosyal-duygusal gelişimini, günlük yaşam becerilerini ve farklı alanlardaki yeteneklerini de desteklemeyi önemsiyor.

---

Eski evrak dolabı sınıfın bir parçasına dönüştü

Sınıftaki dönüşümün en güzel ayrıntılarından biri de eski evrak dolabı.

Başlangıçta sınıfta kullanılan oldukça eski görünümlü dolap şöyleydi:

Önce

Sena öğretmen dolabı atmak ya da yenisini beklemek yerine mevcut olanı değerlendirdi. Dolap boyandı, görünümü yenilendi ve üzerine Atatürk’ün yaşamı ile eğitime ilişkin görsel materyaller yerleştirildi.

Sonra: yenilenen dolap ve oluşturulan Atatürk köşesi.

Böylece sınıfta zaten bulunan bir eşya, sınıfın genel yapısıyla bütünleşen yeni bir eğitim alanına dönüştürüldü. Bu küçük örnek, yapılan çalışmaların genel yaklaşımını da özetliyor: eldeki imkânı görmek, değerlendirmek ve çocuklar için daha işlevsel hâle getirmek.

Sena öğretmen, birinci sınıf öğrencilerinin uyum gününde mavi önlükle.

Köy okulunun çevresinde mavi önlükle çekilen kare.

Bu küçük ayrıntının arkasında çocukların okula alışmasını kolaylaştırma ve öğretmen-öğrenci ilişkisini daha sıcak bir zeminde başlatma düşüncesi vardı.

Gerektiğinde eline fırçayı da aldı

Sınıftaki ve okuldaki dönüşüm yalnızca materyallerin yerini değiştirmekle sınırlı kalmadı. Paylaşılan fotoğraflarda Sena öğretmenin bazı düzenleme ve boyama çalışmalarını bizzat yaptığı görülüyor.

Okul çevresindeki boyama ve düzenleme çalışmalarından bir kare.

Sınıfın yenilenme sürecinden bir kare.

Pencere demirlerinin boyanması.

Pencere demirlerinden sınıf içindeki alanlara kadar yapılan bu çalışmalar, mevcut ortamın daha düzenli ve çocuklar için daha sıcak hâle getirilmesine katkı sağladı. Bu fotoğraflar aynı zamanda ortaya çıkan sonucun arkasındaki emeği de gösteriyor: hazır bir sınıf teslim alınmadı; sınıf zaman içinde, adım adım şekillendi.

“Sadece akademik becerileri değil…”

Sena İnanç yaptığı çalışmaları anlatırken derslerde yalnızca akademik becerileri değil; günlük yaşam becerilerini, ritim duygusunu ve öğrencilerin sosyal-duygusal gelişimini de destekleyen çalışmalar yapmaya çalıştığını belirtiyor.

Önümüzdeki süreçte ise sınıfında yer temelli öğrenme yaklaşımını esas alan projelere daha fazla yer vermeyi planlıyor. Bu yaklaşım özellikle bir köy okulu açısından önemli imkânlar barındırıyor. Çocukların yaşadığı çevre; doğası, mevsimleri, günlük yaşamı, üretim biçimleri ve yerel kültürüyle başlı başına bir öğrenme ortamına dönüşebiliyor.

Köy yalnızca okulun bulunduğu yer değil, öğrenmenin de bir parçası

Elmalı Duruca İlkokulunun çevresine bakıldığında doğa sınıf kapısının hemen dışında başlıyor. Bu durum yer temelli öğrenme açısından öğretmene ve öğrencilere farklı fırsatlar sunuyor. Hayat bilgisi, Türkçe, fen bilimleri, matematik, sanat ve birçok başka alan öğrencinin doğrudan yaşadığı çevreyle ilişkilendirilebiliyor.

Birleştirilmiş sınıfta öğretmenlik

Hikâyeyi daha da anlamlı kılan bir başka ayrıntı ise bütün bu çalışmaların birleştirilmiş bir sınıfta yürütülmesi. Birleştirilmiş sınıflarda farklı sınıf seviyelerindeki çocukların aynı ortamda eğitim alması öğretmenin planlamasını ve sınıf organizasyonunu farklılaştırıyor. Öğretmenin aynı ortamı farklı yaş ve gelişim düzeylerine uygun hâle getirmesi gerekiyor.

Bu nedenle sınıfta oluşturulan farklı öğrenme alanlarının önemi daha da artıyor. Mutfak atölyesi, ritim köşesi, sanat alanı ve esnek masa düzenleri bu açıdan yalnızca görsel düzenlemeler değil; sınıfın kullanım biçimini çeşitlendiren unsurlar.

Değişen yalnızca sınıfın görüntüsü değil

Sena İnanç’ın sınıfının ilk ve son hâline bakıldığında çok belirgin bir fiziksel değişim görülüyor. Fakat hikâyenin asıl güçlü tarafı bunun arkasındaki eğitim anlayışında.

Bir dolap yeniden değerlendiriliyor. Bir köşe müziğe ayrılıyor. Bir başka bölüm mutfak atölyesine dönüşüyor. Çocukların sanat yapabileceği alan oluşturuluyor. Öğretmen gerektiğinde eline boya fırçasını alıyor. Birinci sınıf öğrencilerinin ilk gün heyecanını paylaşmak için onların karşısına mavi önlükle çıkıyor. Ve sınıfın dışındaki köy yaşamı da gelecekteki öğrenme çalışmalarının içine dâhil edilmeye hazırlanıyor.

Bütün bunların merkezinde aslında tek bir soru bulunuyor: “Çocuklar burada nasıl daha iyi öğrenebilir?”

Erzurum’un Karayazı ilçesindeki Elmalı Duruca İlkokulunda yaşanan dönüşüm, bazen eğitim ortamını değiştirmek için ilk adımın mevcut imkânlara başka bir gözle bakmak olduğunu gösteriyor.

Öğretmenler Odası Network

Türkiye’nin dört bir yanında öğretmenlerin ve eğitim yöneticilerinin sınıflarında, okullarında ve öğrencileriyle gerçekleştirdiği özgün çalışmaların görünür olmasını istiyoruz. Sizin de sınıfınızda geliştirdiğiniz bir uygulama, dönüştürdüğünüz bir eğitim ortamı, öğrencilerinizle gerçekleştirdiğiniz özgün bir proje veya anlatılmasını istediğiniz bir okul hikâyesi varsa Öğretmenler Odası Network’e ulaştırabilirsiniz.

ogretmenlerodasinetwork.com
Instagram: @ogretmenler.odasi_